Kontakt | | | |

Bądźcie odpowiedzialni za ład społeczny i moralny, ład myśli i uczuć, odpowiedzialni za przyjęte na siebie obowiązki, za miejsce, jakie zajmujecie w ojczyźnie, w narodzie, w państwie, w życiu zawodowym. Tą drogą idzie się do wielkości.
Stefan Kardynał Wyszyński, Prymas Polski

Stanowisko ZG w sprawie resortowego projektu reformy systemu edukacji

2. Stanowisko Zarządu Głównego Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana”
w sprawie resortowego projektu reformy systemu edukacji

1. Przedstawione przez Ministerstwo Edukacji Narodowej założenia reformy ograniczają system edukacji w Polsce do systemu szkolnictwa od przedszkola do studiów doktoranckich. Wykluczenie z polskiego systemu edukacji narodowej świeckich i kościelnych instytucji kultury, mass mediów, nauki, oświaty i wychowania nie mieszczących się w resortowej definicji szkolnictwa stwarza potencjalne zagrożenie dla powodzenia planowanej reformy oraz dla istnienia podstawowej więzi i harmonii wychowawczej w naszym społeczeństwie. Szkoła czy uczelnia wyższa muszą zostać uznane przez planowaną reformę za integralne ogniwo całej polskiej kultury i edukacji narodowej, aby specyficzne dla nich zadania edukacyjne mogły realizować jak służbę wspólnym wartościom. Potrzebna jest taka reforma, która powstrzyma szerzenie chaosu edukacyjnego w Polsce.
2. Postulowana reforma ustroju szkolnego, wprowadzająca na wzór państw cywilizacji zachodniej, dwustopniową szkołę średnią (gimnazjum i liceum) oraz racjonalniejsze zróżnicowanie rodzajów szkolnictwa wyższego (licencjackie, magisterskie, doktoranckie) może sprzyjać wzrostowi poziomu wykształcenia i ułatwić lepsze wykształcenie większości młodego pokolenia. Natomiast postulowany system kontroli i zewnętrznego oceniania (egzaminy państwowe), wykluczający w znacznej części lub całkowicie nauczycieli jako oceniających ucznia, stanowi realne zagrożenie dla pedagogicznego funkcjonowania szkoły i prowadzi do urzędowego zanegowania kompetencji szkoły i autorytetu nauczyciela. Szkoła i nauczyciele pozbawieni prawa do oceny postępów ucznia tracą status wychowawczy, a polskie szkolnictwo podlegać będzie tej samej degradacji i destrukcji jak na Zachodzie. Kategorycznie protestujemy przeciwko amerykanizacji polskiego szkolnictwa.
3. Zasadniczym brakiem postulowanych zmian ustroju szkolnego na poziomie kształcenia podstawowego i średniego jest niewystarczające powiązanie tej struktury kształcenia i wychowania z rodziną, lokalną społecznością i opieką duszpastersko-religijną. Ten etap edukacji, obejmujący dzieci i młodzież w wieku 7 – 19 lat, winien być mocno zakorzeniony w dobrych tradycjach wychowawczej współpracy domu, szkoły i Kościoła, w uniwersalnych i lokalnych realiach polskiej kultury oraz społecznej samorządności. W zakresie systemu finansowania tych szczebli szkolnictwa projektowana reforma lekceważąco odnosi się do umacniającej rolę rodziny idei bonu edukacyjnego i proponuje model gospodarki finansowej zagrażający realizowaniu przez szkołę jej podstawowych obowiązków edukacyjnych.
4. Planowana reforma w dalszym ciągu podtrzymuje dotychczasowy status prawno-finansowy szkół niepublicznych, w tym katolickich. Utrzymywanie takiego stanu ewidentnej niesprawiedliwości w sektorze oświaty uznajemy za kontynuowanie polityki minionego okresu dyktatury państwa ideologicznego. Radykalna zmiana tego stanu rzeczy zgodnie z zasadą sprawiedliwości jest jednym z nieodzownych warunków rzeczywistej odnowy szkolnictwa polskiego i wiarygodności planowanej reformy.
5. Idea reformy programowej w przedstawionym projekcie MEN właściwie nie została w sposób wystarczająco miarodajny przedstawiona. Pozostawienie tak ważnej części reformy systemu edukacji na poziomie niejednoznacznych ogólników świadczy przeciwko tej reformie – wszystkie bowiem pozostałe elementy systemowych zmian, także w odniesieniu do statusu zawodowego nauczyciela, mają służyć realizacji programu dydaktycznego i wychowawczego szkoły. W ostateczności to program edukacji pokoleń uzasadnia sens i cel systemu oświatowo-wychowawczego oraz wyznacza konieczne zmiany w systemie kształcenia nauczycieli i uczniów.
6. Szkoła i uczelnia wyższa są przede wszystkim ośrodkiem integralnej formacji człowieka, krzewienia wiedzy i umiejętności oraz miejscem szczególnego skupienia troski narodu i jego państwa o zrozumienie przez wychowanków więzi między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Edukacja ogólnokształcąca, zwłaszcza humanistyczna, stanowić więc musi fundament całego systemu szkolnictwa na każdym jego poziomie – tej zasady projektowana reforma nie respektuje.
7. Podejmowanie reform bez jasnego obrazu jej najważniejszych elementów nie może być aprobowane przez społeczności świadome negatywnych konsekwencji kolejnego eksperymentowania na podstawowych dla bytu człowieka, narodu i państwa instytucjach i środowiskach wychowania osoby ludzkiej. Dostrzegając pozytywne elementy koncepcji zmian w systemie edukacji szkolnej Zarząd Główny Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” wyraża opinię, że resort edukacji narodowej powinien pilnie przygotować projekt reformy systemu edukacji narodowej zgodny z polską tradycją i kulturą. Wdrażanie tej reformy winno się zacząć od roku szkolnego 1999/2000.

Laskowice Pomorskie, 30 marca 1998 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *